Anatomia ciszy. Struktura intuicji. Sam nie sam °2 – Monika Poul

Projekt „Anatomia ciszy” balansuje między światem realnym a wyimaginowanym, stojąc na granicy pytań i wielokropków. Abstrakcja miesza się z codziennością, uczuciami, przenikaniem i wielowarstwowością poszukując definicji ciszy i jej odbicia w rzeczywistości.
Izolacja, pustka, zawieszenie gdzieś między relacjami międzyludzkimi, inwersja dająca złudną nadzieję, że nas tam nie ma. Te wizualne metafory pozwalają spojrzeć na fragmentaryczność naszej egzystencji, nierozłącznie przenikającej się ze światem natury, traktując ją nie tylko jako tło, ale jako integralny element tożsamości i doświadczenia. To swoisty portal dla emocji i nierozerwalnej więzi pełnej dynamizmu i wzajemnych wpływów.
Mówi się, że najtrudniej jest być naprawdę samemu i odnaleźć prawdziwą ciszę; gdzieś, gdzie każda część nas rozpada się i łączy, by być prawdziwą.

Kontemplacja minimalizmu, połączenia między obecnością a nieobecnością emanuje oniryczną jakością, która ma zachęcać do kwestionowania granicy między realnym a surrealnym.

Praca ta brała udział w międzynarodowej wystawie BBA Photography Prize w Berlinie pod koniec 2024 roku. Jest połączeniem tradycyjnego medium jakim jest fotografia, wraz z innowacyjnym wykorzystaniem nowych technologii i techniki własnej, co nadaje jej nowoczesny i eksperymentalny charakter w świecie współczesnej sztuki.
Na życzenie i po uzgodnieniu, za dodatkową opłatą praca może zostać oprawiona przez profesjonalnego Framera, w ręcznie wykonaną drewnianą białą ramę z fine art acid-free odporną na starzenie passe-partout i najwyższej jakości szkłem muzealnym.