Kompozycja 29+1x3² – Marcin Lubera

Praca stanowi studium strukturalizmu i barw, wpisując się w nurt współczesnego reliefu geometrycznego. Autor posługuje się rygorystycznym podziałem płaszczyzny, wykorzystując rytmiczne, horyzontalne boniowanie tła, które zostaje przełamane przez linearną strukturę żółtej ramy. Tytułowe równanie sugeruje matematyczny porządek kompozycji, jednak jej wizualna realizacja otwiera pole do szerokiej interpretacji figuratywnej. Warstwowość obiektu oraz zastosowana paleta barw - od głębokich zieleni i brunatnych brązów po nasyconą ochrę - budują silną asocjację z pejzażem jesiennym. Centralnie umieszczone płaszczyzny kwadratów, poprzez swoje diagonalne przesunięcie względem osi pionowej, wprowadzają do statycznej formy dynamikę opadania. Praca jest dialogiem między architektoniczną dyscyplina "okna" a organicznym odczuciem natury, gdzie światło (zaznaczone żółtą linią horyzontu) i materia spotykają się w trójwymiarowej przestrzeni obiektu.