Struktura Przędzy X, Przesmyk – Justyna Gostyńska

Przesmyk – Struktura przędzy X bada relację pomiędzy tym, co wewnętrzne, a tym, co oddziałuje na człowieka z zewnątrz. Struktura nie funkcjonuje tu jako zwarta masa nacisku ani siła działająca z jednego kierunku. Rozwija się w przestrzeni otaczającej postać, tworząc sieć połączeń, które krzyżują się, rozchodzą i ponownie splatają.

Formy przypominające nici, włókna lub tkankę łączną krążą wokół ciała, nie ujawniając swojego źródła. Zdają się jednocześnie wyłaniać z wnętrza postaci i napływać do niej z zewnątrz. Granica pomiędzy tym, co własne, a tym, co narzucone, stopniowo zaciera się i staje się trudna do jednoznacznego określenia.

Postać pozostaje częściowo uwikłana w tę strukturę. Niektóre z jej elementów zdają się słabnąć, inne nadal utrzymują kontakt z ciałem. Napięcie nie wynika już z bezpośredniego nacisku, lecz z niestabilnego stanu pomiędzy przywiązaniem a uwolnieniem.

Wydłużona szyja – przesmyk, od którego cykl bierze swoją nazwę – staje się strefą przejścia pomiędzy ciałem a umysłem. To przez nią mogą przepływać, gromadzić się lub ulegać zatrzymaniu napięcia, wspomnienia i zewnętrzne wpływy.

Obraz nie przedstawia zakończonej przemiany. Zatrzymuje uwagę na chwili zawieszenia, pozostawiając otwarte pytanie, czy otaczająca strukturą kształtuje postać, czy jedynie ujawnia procesy, które od początku zachodziły w jej wnętrzu.