Rozbite/ udo z twarzą – Martyna Zaradkiewicz

Rzeźba jest częścią wieloelementowej instalacji z cyklu "Rozbite". To opowieść o ciele, jego pamięci, integralności z umysłem. W procesie tworzenia przyglądam się własnemu ciału, obserwuję mieszkające w nim emocje, ślady bliskich mi osób, wspomnienia mniej i bardziej przyjemne. Moje ciało zostaje odbite w postaci form gipsowych, a następnie powielone przy pomocy masy ceramicznej. Intencjonalnie wybieram właśnie to medium. Glina w swej plastyczności, odbiorze, jest niezwykle bliska tkance ludzkiej, jednak po dwukrotnym wypale i nałożeniu szkliwa, zmienia swoją strukturę, staje się twarda, zimna i krucha. Jak zbroja Moje ciało w procesie zmian ulega metaforycznemu rozbiciu.
Staram się zatrzymać destrukcję, wykorzystać ten proces do stworzenia czegoś nowego. Przejmuję kontrolę nad zachodzącymi zmianami, zaczynam się nimi bawić. Multiplikuję wybrane elementy, ozdabiam je kobaltowymi tatuażami tekstami, aby stworzyć tworzę nowe układy.